|
|
Wiadomości ogólne |
Podstawa prawna: Zarządzenie Ministerstwa Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 października 1978 r.
Cel ochrony: zachowanie w niezmiennym stanie obecnej wielogatunkowej struktury lasów oraz wychodni skał dolnodewońskich piaskowców kwarcytowych z roślinnością naskalną.
Powierzchnia: 10,50 ha.
Położenie: pow. kielecki, gm. Bodzentyn, między Michniowem a Wzdołem Rządowym, nadleśnictwo Suchedniów.
Zakres ochrony: rezerwat częściowy.
Opis. Nazwa rezerwatu wywodzi się od nazwy góry Kamień Michniowski (423 m n.p.m.). Jest to rezerwat leśny, który porasta las mieszany wyżynny. Wśród gatunków drzew dominuje jodła, która naturalnie się odnawia, a niektóre jej egzemplarze mają przeszło 130 lat. Znaczny udział drzewostanu stanowi buk. Wraz z sosną stanowią one najwyższe piętro lasu. Niższe piętro porasta świerk oraz jarząb pospolity, leszczyna i trzmielina brodawkowana. Runo leśne nie jest zbyt bogate, ponieważ są to lasy dość cieniste. Występują tu m.in. paprocie takie jak: wietlica samicza i narecznica samcza.
O pięknie rezerwatu stanowi nie tylko las ale także przyroda nieożywiona w postaci majestatycznych dolnodewońskich piaskowców kwarcytowych wyłaniających się spod pokrywy osadów dolnego triasu. Bloki skalne ciągną się w pasie ok. 200 m, otoczone bukowym drzewostanem. Początkowo zbocze jest dość strome, ale w miarę poruszania się stok łagodnieje. Skały porasta wiele gatunków mchów oraz paprocie, między innymi będąca pod ochroną gatunkową paprotka zwyczajna (Polypodium vulgare). Znajduje się tu także Jaskinia Ponurego - najdłuższa pseudokrasowa, szczelinowa jaskinia w regionie świętokrzyskim o długości 25 m.
Do rezerwatu można dojść dwoma szlakami: czarnym, krótszym oraz niebieskim, które przecinają się u stóp rezerwatu. Idąc szlakiem czarnym dojdziemy do kapliczki św. Barbary, a niebieskim do Michniowa.
Pieczara w Kamieniu Michniowskim.
Ciekawostki
- Legenda o diable
Z historią Kamienia Michniowskiego związane są różne podania i legendy. Jedno z tych podań jest związane prawdopodobnie z kultem boga podziemi. Według niego jaskinię Kamienia Michniowskiego miał zamieszkiwać diabeł. A różnił się od innych diabłów tym, że był odziany w czerwone majtki. Miał on każdej niedzieli siadać na kamieniu i grać na skrzypcach. Zwodnicza melodia była tak piękna, iż podążali ku niej ludzie, którzy nie udali się tego dnia do kościoła lub podążali po wodę na Burzący Stok. Diabeł miał wciągać zauroczonych muzyką ludzi do jaskini...
Tekst:
Joanna Sasal
|
|
|
| Data ostatniej modyfikacji: 10.10.2007 |
© 2004-2007 Ryszard Jedynak |
|
.gif)