SKAŁKI PIEKŁO
POD NIEKŁANIEM
|
|
|
Wiadomości ogólne |
Podstawa prawna: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 1 kwietnia 1959 r.
 M.P. z 1959 r. Nr 39, poz. 170
Cel ochrony: Zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych osobliwych form skał piaskowcowych, powstałych przez erozję wietrzną oraz żyjącej w szczelinach skalnych paproci zanokcicy północnej.
Powierzchnia: 6,3 ha.
Położenie: gm. Stąporków.
Zakres ochrony: rezerwat częściowy.
Opis. Rezerwat znajduje się na zalesionym wzniesieniu Wzgórz Niekłańsko-Bliżyńskich, na wschód od Niekłania. Obejmuje ponad 6 ha lasu mieszanego z przewagą 200-letnich sosen i dębów, jednak największą wartością rezerwatu są malownicze skałki wymodelowane w dolnojurajskich piaskowcach przez plejstoceńskie procesy wietrzeniowo-eoliczne. Skałki występują na długości ponad 0,5 km i przybierają różne kształty tj. grzyby skalne, gzymsy, stoły, baszty osiągając wysokość od 2 do 8 m. Bogactwo form jest efektem wietrzenia kompleksu warstwowanych piaskowców o zróżnicowanej odporności na działalność erozyjną wiatru. Fantastyczne kształty i ciemne zabarwienie skał były prawdopodobnie powodem powstania wielu legend jak i samej ich nazwy. W skalnych szczelinach przetrwało stanowisko bardzo rzadkiej paproci zanokcicy północnej (Asplenium septentrionale), reliktu klimatu polodowcowego.
Przez rezerwat prowadzą niebieski szlak turystyczny Kuźniaki-Pogorzałe oraz kończący się tutaj szlak czarny wytyczony od stacji kolejowej w Wólce Plebańskiej (7 km).
Jedna ze skałek w rezerwacie "Skałki Piekło pod Niekłaniem".
|
|
|
| Data ostatniej modyfikacji: 11.10.2007 |
© 2004-2007 Ryszard Jedynak |
|
.gif)