|
|
Wiadomości ogólne |
Najwyżej wzniesiona część Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej i równocześnie całego pasa wyżyn w Polsce. Powierzchnia 1.684 km2.
Sfałdowane i wypiętrzone w orogenezie kaledońskiej, ruchom górotwórczym podlegały też w orogenezie hercyńskiej, w czasie fałdowań alpejskich, w trzeciorzędzie zostały lekko wypiętrzone i silnie zaburzone tektonicznie. Składają się z szeregu pasm o ogólnym przebiegu z północnego zachodu na południowy wschód, zbudowanych głównie z różnorodnych skał paleozoicznych (kwarcytów, wapieni, dolomitów, piaskowców, łupków, zlepieńców).
Osiową część gór zajmuje najwyższe pasmo Łysogór (Łysica, 612 m n.p.m.), którego północno-wschodnim przedłużeniem jest Pasmo Masłowskie (Klonówka, 473 m n.p.m.), a południowo-wschodnim - Pasmo Jeleniowskie (Szczytniak, 554 m n.p.m.). Na północy, równolegle do Łysogór, przebiega Pasmo Klonowskie (Góra Bukowa, 482 m n.p.m.), na południu zaś Pasmo Dymińskie (406 m n.p.m.) i na południowym zachodzie odrębne Pasmo Chęcińskie (367 m n.p.m.). Pomiędzy pasmami występują szerokie obniżenia o płaskich dnach. Cechą charakterystyczną regionu są liczne przełomy antecedentne dopływów Kamiennej i Czarnej Nidy (najbardziej znany przełom Lubrzanki).
Obszar w większości pokrywają lasy (Puszcza Świętokrzyska), m.in. z drzewostanami jodłowymi, obecnie silnie zdegradowanymi przez zanieczyszczenia powietrza. Region jest bogaty w złoża mineralne, w przeszłości wydobywano tu: żelazo, miedź, ołów, srebro. Obecnie eksploatuje się kamienie budowlane, m.in. wapienie (tzw. marmury kieleckie) i piaskowce. W zachodniej części regionu leży duży ośrodek przemysłowy i miasto wojewódzkie Kielce. Część Gór Świętokrzyskich obejmuje Świętokrzyski Park Narodowy, znajduje się tu także szereg rezerwatów przyrody.
Góry Świętokrzyskie - Dolina Wilkowska.
|
|
|
| Data ostatniej modyfikacji: 10.03.2007 |
© 2003-2007 Ryszard Jedynak |
|
.gif)