|
|
Wiadomości ogólne |
Wieś w powiecie staszowskim, gminie Staszów, na Pogórzu Szydłowskim, nad rzeką Czarną. 840 mieszkańców (1998).
Od XV w. (prawdopodobnie od 1400 r. lub 1347 r.) do 1869 r. miała prawa miejskie. Pierwotnie własność Kurozwęckich, od 1520 r. Lanckorońskich, od poł. XVIII w. Sołtyków, 2. poł. XIX w. do 1945 r. Popielów. W 2. poł. XVII i na pocz. XVIII w. ośrodek kalwiński (1554, 1619 zbór).
Kurozwęki znane są ze stadniny koni czystej krwi arabskiej.
Zespół pałacowy
Gotycki zamek został zbudowany przez rodzinę Kurozwęckich w drugiej połowie XIV w. a rozbudowany w XV w. Następnie zamek przechodził do Lanckorońskich w XVI w., Męcińskich w XVII w. i Sołtyków w XVIII w., którzy przebudowali swą siedzibę na barokowy pałac. Około 1770 r. przebudowano go jeszcze raz, tym razem w stylu klasycystycznym. Od 2. poł. XIX w. do 1945 r. zamek należał do Popielów. Uwiecznił go S. Żeromski w Popiołach jako "Grudus".
Aktualnie odzyskany przez Popielów pałac jest remontowany z zachowaniem w sobie elementów każdego z powyższych stylów architektonicznych.
Wokół pałacu znajduje się park krajobrazowy (XVIII-XIX w.) z dwoma barokowo-klasycystymi pawilonami (z ok. 1700 r.). Część terenu parku zagospodarowana została na hodowlę bizonów.
Pałac Kurozwęckich.
Gotycki kościół Kanoników Regularnych
Kościół ufundowany był przez Piotra z Kurozwęk w 1487 r. Na szczególną uwagę zasługują: barokowa kaplica Lanckorońskich (1676-97), renesansowa kaplica grobowa Popielów z 1872 r.
|
|
|
| Data ostatniej modyfikacji: 7.07.2006 |
© 2003-2006 Ryszard Jedynak |
|
.gif)